Even een greep uit een levenssituatie van mezelf:
- Ik stapte van de bus en ging richting spoorweg, waar K me tegemoet kwam. Ik kreeg een gevoel over me dat ze mij wilde spreken. K kende ik van op school, haar zus ook. Ik was 20.
- Wendy, ik weet dat jij en M niet meer samen zijn. Ik weet wat er gebeurd is en wat hij gedaan heeft, maar "Wendy, zou jij eens met M willen praten?" Ik keek haar aan. De gedachte kwam door me heen "heeft hij nu weer anderen van alles gaan vertellen?" Het leek wel of K mijn gedachte las.
- Wendy, mijn moeder R, heeft tegen M duidelijk gezegd dat hij hier fout in is, maar hij luistert niet. Nu is hij bij I en die is onbetrouwbaar. Hij luistert alleen naar de manipulaties van A en C. En ja die van I ook!
- Ik wist dat ze gelijk had…… "K, ik ga niet bij een ander doen wat ooit anderen bij mij gedaan hebben. Ik weet dat hij naar A en C luistert. Hij ziet hen als vrienden. Dus kun je beter de vraag aan hen stellen, maar ik ga niets doen. Het is niet juist. Hij heeft zijn leven en keuzes te maken. Wij kunnen niet zeggen wat te doen".
- K keek me aan! Een diepe zucht….je hebt gelijk Wendy. Ik maak me zorgen om hem.
"Wel, G van de bakkerij ook. Ze vroeg me hetzelfde. G begreep ook wat ik zei. Ik vraag me dat ook soms af. Maar anderen hebben hun leven te leiden." En ik voegde er nog aan toe dat hij toch niet zou luisteren want ik had ooit al gezegd op te passen voor A en C. Kreeg als antwoord toen van M dat ik jaloers was. En dat mijn liefde voor hem niet hem in actie zou zetten wat hij zei ooit van mij te houden, is weggegaan en heeft hij er nooit wat van bewezen.
Dit is een stukje van een gesprek over een interventie. Je zou het een vraag kunnen noemen tot het geven van advies aan iemand anders, dus niet de persoon zelf zoals K in het voorbeeld, maar de derde is M hier. Zoals je ziet, waren ik, K en G bezorgd over hoe een persoon zich omringde met onbetrouwbare personen.
De vraag is of een "interventie" in zo'n omstandigheden wel juist is?
In 2003 had ik met M zelf een gesprek. Een verwarrend gesprek, maar tijdens dat gesprek was duidelijk hoe zijn ouders een jaar lang interventies deden om hem duidelijk te maken dat hij zichzelf verwaarloosde. I had hem voor het huwelijk laten staan. Iets wat velen die I echt kende voorspeld hadden.
Een ander voorbeeld over interventie: "Wendy, ik weet niet meer wat te doen met mijn dochter. Ze is ontspoord en ze verzorgt zich heel slecht." De beginjaren van mijn praktijk. Moeder en dochter waren begeleiding aan het volgen. Uiteindelijk heb ik beiden uitgenodigd voor een gezamenlijke sessie en bemiddeld zodat ze naar elkaar luisterden. Het eindresultaat was wel dat de dochter beter voor zichzelf begon te zorgen en dat moeder stappen ondernam om haar mening te uiten.
Is interventie wel juist?
Is interventie noodzakelijk?
Wanneer is interventie eigenlijk bij wet verplicht of ben je medeplichtig?
Voor een "goede" ouder is het lastig wanneer ze zien dat hun kind ongelukkig is of bij een partner is die zwaar toxisch tot fysiek gewelddadig is. Dat is een lastige situatie.
Als een ouder, vriend, familielid in zulke situaties, hoe goed bedoeld ook, een interventie doet draait het vaak verkeerd uit. Namelijk dat de persoon in kwestie de partner gaat verdedigen. Het is een zeldzaamheid dat het volwassen kind dan echt aan de slag gaat om weg te raken van die partner. Vaak wordt het zelfs aangezien door het volwassen kind als "bemoeien".
Het is dan voor de "goede" ouder vaak jaren toezien, afwachten tot het volwassen kind zelf stappen neemt, inzicht verkrijgt en wegstapt uit de relatie met echtscheiding.
Ik gebruik de term even "goede" ouder waarmee ik richting geef naar een ouder die warm, open, eerlijk, aanvaardend en liefhebbend is voor zijn kind ongeacht wat er gebeurt. Er zijn ouders die het tegenovergestelde zijn die ik dus niet vermeld omdat zij juist degene kunnen zijn waar de omgeving voor wil waarschuwen.
Er zijn natuurlijk situaties waar je als ouder echt niet ophoudt met pogingen te doen voor een interventie als je merkt dat je kind, ook al volwassen, zijn eigen gezondheid zwaar negatief beïnvloedt met alcohol, verslavingen van eender welke aard. Dan gaan ouders er echt voor. Begrijpelijk en zeker noodzakelijk. Op dit vlak kan het dan meestal wel dat een ouder, familie tot zelfs een goede vriend zich uitspreekt. Het zet de ander dan wel aan het denken of dat stopt het contact.
Voor een goede ouder wordt het nog lastiger als ze zien dat er een kleinkind bij betrokken is.
Maar als het gaat om "pesterijen", dan heb je eigenlijk bij wet de verplichting om dat te melden en mee te werken met de wijkagent, politie en slachtofferhulp. Als men er later achter komt dat je valse verklaringen hebt afgelegd over "pesterijen" of dat je gedaan hebt alsof "het zijn mijn zaken niet"… de wet lacht er niet mee. Er zijn er al voor veroordeeld. Op dit vlak gaat het niet om "ik heb angst voor de gevolgen van die pestkop", maar eerder "wat als de politie of rechtbank erachter komt dat je aan struisvogelpolitiek gedaan hebt". In het laatste geval zijn de gevolgen veel zwaarder.
Is het bij jou al eens mislopen in een interventie?
Sta je eigenlijk stil dat als je zo'n interventie wilt doen dat je eigenlijk bezig bent met een stuk in jezelf.
Ben je je bewust dat het eigenlijk dan niet draait om de ander, maar om wat jij vindt dat nodig is?
Het kan echt zijn dat jij compleet juist zit. Dat die schoondochter een zwaar toxisch of narcistisch persoon is. Maar ziet je zoon dit zo? Wil je zoon dit zien?
Of zijn er zaken die je zoon niet vertelt?
Ben je je bewust wanneer het noodzakelijk is - bv bij pesterijen en fysiek geweld - en je niets doet dat je op een dieper niveau de kant van de pester ondersteunt?
Wat met je eigen gezondheid?
Lijd jij onder het gedrag van die toxische schoondochter of schoonzoon?
Het is belangrijk om als (schoon)ouder met toxische schoonkinderen 'geen contact' te gaan en daar te blijven wil je echt duidelijk maken waar je staat, want elke keer dat je om de vrede of voor je volwassen kind toegeeft wint die schoondochter of schoonzoon aan macht.
Het moment dat je advies gaat geven zonder dat de persoon het zelf rechtstreeks vraagt, geef je geen advies meer maar ben je met grensoverschrijdend gedrag bezig. De voorwaarde dat het advies is, is namelijk dat de persoon zelf je dat persoonlijk vraagt.
Hoger bewustzijn?
Voor velen onder jullie is dit nog een stap te ver in je proces en kan het zweverig klinken. Je hoeft je er pas mee bezig te houden op het moment dat je de rest van je stappen door bent.
Dit gaat over spirituele groei. Maar zolang je hersenen invloed hebben van elke toxische relatie die schade brengt aan je hersenen en dus ook het destructieve geheugen van elke cel in je lichaam activeert, ga je geen opening blijvend houden noch spirituele groei kennen.
Relaties?
Als relaties al zoveel negatieve invloed hebben op je lichaamscellen, je hersenen brengt dit negatieve gevolgen mee voor je emoties. Denken wordt vertroebeld door emoties die onder invloed hiervan negatief versterkt worden. Je gaat dus echt niet het juiste beeld krijgen over jezelf en over je relaties.
Heb je een vraag over dit artikel?
Wens je jouw beleving mee te delen?
>> laat het weten via "Comments". Typ je tekst in plus klik op "enter" en dan hoor je te kiezen of je inlogt via je facebook of je Google-account.
Warme groetjes
©Wendy
PS niets uit dit artikel mag gekopieerd worden